یادش بخیر…دلم تنگ شدم…هوس کردم…دوست داشتم…چه روزایی بود…افسوس……از :

روزی که برف میومد,طبقه دوم کافی شاپ,پله باریکه…خدامی!

اون پاساژ بزرگه,کافه کوچیکه,پیش خدمت افغانیه,پیغام رو موبایلم…ونک!

آئینه,همبرگر,کافی شاپ بدون شیر,پیش خدمت معتاده,دستشوئی…آئینه!

طبقه دوم,طبقه سوم,طبقه اول,بستنی با ژله,کنار دیوار…میلاد!

طبقه اول,طبقه دوم,بوف,نیمانی,صندلیاش,مغازه هاش…تیراژه!

سرما و یخ بندون,کت و شلوار,بوت,دستشوئی,هوا تاریک,عروسی تو هتل…!

تو ماشین,اسپایدرمن,خیابون بلنده,دور برگردون,تو خیابون…غرب!

قلیون,موبایل,جوجه………دربند!

کباب,تک,بناب,پرورده,شیرینی,خوشحالی و خنده…ملاصدرا!

سالاد سزار,پیتزا مخصوص,نوشابه,پیش خدمتاش,طبقه دوم,خنده…ژوانی!

اینا همش نشونه بود….نشونه های خوشبختی.در اوج استرس و نگرانی؛اوقیانوس آرام بودن.

ای کاش که کمی عادت داشتی.ای کاش من هرکسی نبودم که در گذر خیالت حتی ردی هم از خودم باقی نذارم.

دنیا عوض میشه,آدمک ها هم همینطور…ای کاش که ما نمی تونستیم همدیگر رو مقصر ببینیم…

ای کاش ما فقط آیینه ای بودیم در مقابل هم که بدی هامون و خوبی هامون رو به همدیگه نشون می دادیم.

آقا دل ما خسته شده,مرغ پر بسته شده,میگی همینیه که …..

نمی شه از تو رد بشم,بد جوری……

واست مهم نبود …..

……………………………………………..

منی که عاشق……

پا خط: جای خالی رو با سلیقه خودت پر کن….

پا خط ۲: یه دیس دیسیم تو پیش زمینه فرض کن…

پاخط ۳: موضوع خوراکی و خوردنی نیست,تحصیلی و درسی هم نیست.

تا اطلاع ثانوی می خوام برم بمیرم…لطفا مزاحم نشوید

حتی شما دوست عزیز که با سیخ زدن هاتون منو آبکش کردین

باید اعتراف کنم که من کلا آدم فیلم دیدن توی سینما نیستم و  اصلا استعدادشم ندارم.یا گردنم خسته میشه یا

پاهام درد می گیره یا دستم درد می گیره یا خلاصه یه مرضی می گیرم.فک کنم بهتر از همه این باشه که

دمر بیوفتم رو زمین فیلم ببینم و هی برم دستشویی.

فیلم ۷ دقیقه تا پائیز رو تو جشنواره فیلم فجر دیدم.فیلمی که هدیه تهرانی از بین چند صدتا فیلمنامه انتخابش

کرده بود.خیلی دوست داشتم ببینم این چه فیلمی بوده.انصافا هم خوب از آب در اومده بود.حس یه مادر

داغ دیده که هدیه تهرانی از بودنش محرومه…از حس مادر بودن.

امسال حامد بهداد چندتا فیلم بازی کرده.شاید بالاخره تو یکی از اینا جایزه نقش مکمل مرد رو بگیره.

نمی تونم حدس بزنم که جوایز امسال مال کیا میتونه باشه.

امروز فیلم اواتار ساخته جیمز کامرون رو دیدم.

فیلمی که به فروش قابل توجهی دست پیدا کرده و نظر مساعد بسیاری از منتقدای سینما و مردم عامه رو برگزیده.

واقعا بعد از دیدن این فیلم احساس خوبی بهم دست داد.خودم رو تو جلد این شخصیتها قرار داده بودم و باهاشون

فراز و فرود میکردم.

من موندم تو ذهن این خلق الله ینگه دنیایی چی میگذره و گی تو موخشون پر کردن که اینطوری عین اسب

کار می کنه و سوژه می سازه.

خوب عوضش ما هم تو موخمون گچه,هر چی میگن شما …………………ما بازم حرف خودمون رو میزنیم.

(داخل نقطه چین رو خودتون می تونین با انواع و اقسام حرفای سیاسی پر کنین…دقت کنین فقط سیاسی).

خلاصه اینکه ای کاش تو یه کشوری بودم که کلا به جای رنگ سبز تو پرچمش از اول آبی داشت.

یا کلا آبی توش رنگ اصلی بود…..حالا بگردین ببینین کدوم کشوره!